W zalewie płytkich i nadmuchanych opowieści o "trudnej" miłości ckliwych wampirów z niezdecydowanymi śmiertelniczkami, wreszcie trafia się książka gdzie wampir jest taki jaki powinien być wampir a dziewczyna nie jest naiwną idiotką. Akcja jest nieprzewidywalna i trzyma w napięciu od pierwszych stron. Polecam wszystkim z czystym sumieniem, gwarantuję że czas spędzony z "MS" będzie bardzo miło spędzonym czasem. Żałuję jedynie że skończyłam czytać tą książkę ale pewnie wrócę do niej za jakiś czas.

Jagoda Wochlik to obecnie studentka filologii, która, jak sama o sobie pisze, uważa się za Królową Elfów, ceniąc sobie poezję Szymborskiej, suknie średniowieczne, muzykę klasyczną i wiele innych rzeczy, co czyni ją osobą romantyczną, mającą wiele marzeń. Niewątpliwie, autorka stworzyła intrygującą historię z osobą Pana Gota w tle. W jej piórze można wyczuć wiele lekkości i widać, że dosyć długo przemyślała zarys każdego wydarzenia i każdego bohatera, dzięki czemu ciężko skrytykować chociażby skrawek słów, jakie czytelnicy odnajdą w tej lekturze. Można zauważyć, że w głowie pisarki Henry Got istniał od dawna. Bardzo polubiłam styl tejże pisarki. Autorka w sposób wspaniały przedstawiła emocje, jakie szargały bezbronną dziewczyną i jak mocno walczyła z sobą, aby potrafić w dalszym ciągu żyć. Również opis myśli i zdarzeń należy do wyjątkowych i wartych zapamiętania. Dialogi, szczególnie te, które wystąpiły pomiędzy Gotem a Zuzanną potrafiły rozczulić oraz pokazać inny wymiar egzystencji. Fabuła została przemyślana w każdym calu – akcja przyspiesza stopniowo tak, że z czasem wręcz ciężko oderwać się od tej lektury. Bohaterowie należą do tych, których wręcz nie można puścić w niepamięć.
Lektura godna przeczytania, myślę, że zdobędzie serca wielu czytelników.

Powiem prosto z mostu: uważam debiutancką książkę Jagody za wyjątkowo udaną i interesującą.

Po pierwsze - ze względu na fabułę; choć tematyka wampiryczna jest ostatnio niemiłosiernie eksploatowana na wszelkie możliwe sposoby, autorce udało się stworzyć oryginalny, mroczno-melancholijno-metafizyczny klimat oraz w nowatorski i niebanalny sposób potraktować związki łączące śmiertelników z istotami nadprzyrodzonymi.
Nie znajdziecie tu taniej, sentymentalnej ckliwości, szumnych, teatralnych gestów i wielkich słów; głębia emocji i uczuć spływa oszczędnymi, wyrazistymi kroplami precyzyjnych słów, które zapadają w duszę i na długo zostają w pamięci.

Po drugie - powieść charakteryzuje się spójną kompozycją i wielością przemyślnie skonstruowanych wątków; akcja rozwija się powoli, ale konsekwentnie, stopniowo odkrywając przed czytelnikiem sekrety, których tu nie brak. Śledzenie trzymającej w napięciu akcji okazało się zajęciem intrygującym i niezwykle zajmującym.

Po trzecie - postaci głównych bohaterów zostały nakreślone w sposób, który zdecydowanie wyróżnia je z tła. Są jednocześnie wyraziste i pogłębione charakterologicznie, jak i fascynująco niedookreślone - dzięki temu pozostaje jeszcze sporo miejsca dla wyobraźni czytelnika.
Dialogi doskonale współgrają z akcją i fabułą, nie są drętwe, lecz ożywiają postaci bohaterów - czyli spełniają swoją rolę.

Wampir Henry Got wiedzie swoją ponurą nieśmiertelną egzystencję od czterystu lat w miarę spokojnie, by nie rzec monotonnie. Przypadkowe spotkanie z Zuzanną uświadamia mu, że to ona jest ową tajemniczą kobietą mającą światło pod skórą, która według sybillińskiej przepowiedni ma przynieść mu zgubę.
Henry przypadkowo i niemal odruchowo ratuje jej życie; od tego momentu są na siebie skazani, choć ich znajomość nie może skończyć się happy endem. Pojawienie się Zuzanny burzy delikatną równowagę pomiędzy dwoma światami, między dobrem a złem. Dziewczyna musi zginąć, a polują na nią nie tylko wampiry, wilkołaki i demony, lecz także członkowie sekretnego stowarzyszenia łowców wampirów. W dwuznacznej sytuacji znalazł się również Henry Got, którego istnieniu zagrażają zdolności Zuzanny, a który mimo to pragnie ją ocalić...

Jaki będzie ostateczny wynik tej walki? Czy Henry'emu uda się uratować życie Zuzanny?
Odpowiedź na te pytania wcale nie jest taka oczywista. Akcja trzyma w napięciu dosłownie do ostatniej strony i to tak umiejętnie, że nieraz zdarzyło mi się zapomnieć, że mam do czynienia z powieścią debiutantki.

Być może streszczenie fabuły w moim wykonaniu brzmi nieco banalnie i znajomo - w końcu powstało sporo wariacji na tematy wampiryczne. Jednak jeśli dacie powieści szansę, przekonacie się, że pozytywnie wyróżnia się na tle innych książek tego typu. Jest to przede wszystkim kwestia podejścia do tematu, jego głębi oraz specyficznej atmosfery przesyconej melancholią i smutkiem, w której nie ma ani krzty pretensjonalności. Książka porusza najgłębsze struny duszy; piękny i wysmakowany styl, dobrze przemyślana i atrakcyjnie podana filozofia zahaczająca o metafizykę nadają powieści niezwykłego kolorytu, który na długo zostaje w pamięci.

Gorąco polecam tę refleksyjną książkę wszystkim miłośnikom paranormalnej tematyki; wrażenia i emocje, jakie wywołuje, są warte tego, by poświęcić jej uwagę.